این هیاهوی زمانه چیست؟ که در آن فریاد خدایی نمی آید. و خدا چه واژه ی غریبی است در میان این قوم ناسپاس. و چه لحظه های غریبی اند لحظه های غربت. آه ای صدای قلب من! تا کجا اینگونه تنها میروی؟ چه دامهایی که در سر راهت پهن نشد. و تو همچنان میروی.

من در بهت این سکوت سهمگین گریستم. از قلب هایی که به سردی خاک پیوستند و گسستند.من در میان کوره راه زندگی، بی مشعل، خودم را و راهم را در این فریاد سرشار از سکوت گم کردم.

خدا آنجا مرا تماشا میکرد. ای من! دمی چشمانت را بگشای. فقط دمی از دور خود را تماشا کن. ندای قلب خود راهم نمی فهمی؟!!

فریاد کن ای قلبم. فریاد کن. شاید کمی آنطرف تر، کسی فریادت را شنید. ای دست های من! برکنید این پرده های نومیدی. خدا اینجاست. بنمایانید نیازم را بسوی او. پر از فقرم و محتاجم. بشنو این ندای آرام را که می گوید:

وقتی یکی از بندگانم مرا می خواند، چنان باو گوش میکنم که گویی در جهان هیچ بنده ای جز او ندارم. اما بندگانم چنان جهانیان را می خوانند که گویی تمام جهانیان خدای اویند.

اشرف مخلوقات شد تا نظاره کند شیطان ذلت خویش را در برابر عظمت آدمی و کاش نگاه زلالش هنوز سایه گستر بود که آرامش محفل نورانی و ساده اش یادآور همه روزهای خوب با خدا بودن بود.

دلم تنگ است..

دلم می سوزد از باغی که می سوزد!!

نه دیداری، نه بیداری

نه دستی از سر یاری

مرا آشفته میدارد،

چنین آشفته بازاری..!

با تو هستم ای بازیگر:

هر روز خودت را به رنگی در میاوری تا او خوشش بیاید. اگر رنگهایت نباشد او دیگر تورا دوست نخواهد داشت.او رنگهایت را دوست دارد نه تورا. چه تلخ!

می خواهی آلوده باشی؟! آلوده باش! بگذار درونت از سیاهی آلودگی متلاشی شود اما، اما تو را به خدایی که او را در درونت کشتی شهر را آلوده نکن. نگذار آلودگی ات به وجود انسان های پاک رسوخ کند.

هر کس مرا طلب کند مرا می یابد، هر کس مرا یافت مرا می شناسد، هر کس مرا شناخت مرا دوست دارد و هرکس مرا دوست داشت عاشق من می شود و هر کس عاشق من شد من عاشق او می شوم و هر کس من عاشقش شوم او را می کشم و کسیکه او را بکشم بر من دیه اش واجب، و کسیکه دیه اش بر من واجب شد:

پس خودم خونبهای او می شوم.

سرکشی کرده بودم. اختیار زبونمو دست نفسم داده بودم.
اونروز نمازمو خوندم و قرآنو تو دستم گرفتم میخواستم صفحه ی خاصی از قرآنو بخونم. قبلش از خدا طلب هدایت کردم و دعا برای نجات از گمراهی. یه لحظه یاد حرفایی که ساعتی پیش از زبانم جاری شده بود و اعمال بدی که مرتکب شده بودم افتادم. سرمو از روی شرم پایین انداختم و گفتم: خدایا!زبانم بسوی توست اما کردارم بسویی دیگر. قرآن را باز کردم همان صفحه ای که قصد خوندنشو داشتم جلوی چشام ظاهر شد.
ناخواسته اشک از چشمام جاری شد.

گرچه خودم معتقدم  باید زشتی آدمارو وقتی که جسمشون خالی از روح خداست نشون داد.

همه ی ما پاک متولد شدیم و چیزی که انسان رو به اوج پستی می رسونه این حقیقته که زشتی واسه آدما عادت میشه.

این تصاویر فقط گوشه ناچیزی از دنیایی است که نتیجه کردار ما آدماست.

هرگاه که به دیدار تو می آیم، باتو بیگانه تر از پیشم. وقتی می آیم، وجود از دست رفته خود را می بینم. می بینی مرا؟ نیست شده ام. پوچم.

آمده ام تا هستی برباد رفته ام را به من بازگردانی. آمده ام تا در میان این خفتگان خاموش که گویی هرگز حجم هیچ هوایی فضای سینه هایشان را پر نکرده است، صدایی را بشنوم. صدایی که از آغاز مرا میخواند.

آمده ام تا من گمشده ام را بمن نشان دهی. آمده ام تا در میان تعدد قبرها فانوس کوچک گمشده ام را بیابم.

خدایا! به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است، حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم.

خدایا! رحمتی کن تا ایمان، نان و نام برایم نیاورد. قدرتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم.

دکتر علی شریعتی

گم کرده ام در هیاهوی شهر، آن نظربند سبز را که در کودکی بسته بودی به بازوی من

در اولین حمله ناگهانی تاتار عشــق

خمره دلم بر ایوان سنگ و سنگ شکست

دستم به دست دوست ماند

پایم به پای راه رفت

من چشـــم خورده ام

من تکه تکه از دست رفته ام در روز روز زندگانیم...

افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند. در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم وستم زندگی می کنند و بر حسینی می گریند که آزاد زیست.

دکتر علی شریعتی

میخورد بر بام خانه

خانه ام کو؟ خانه ات کو؟

آن دل دیوانه ات کو؟

روزهای کودکی کو؟

فصل خوب سادگی کو؟

یادت آید روز باران

گردش یک روز دیرین؟

پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟

خاطرات خوب و رنگین

در پس آن کوی بن بست

در دل تو٬ آرزو هست؟

کودک خوشحال دیروز غرق در غمهای امروز

یاد باران رفته از یاد آرزوها رفته بر باد

باز باران٬ باز باران میخورد بر بام خانه

بی ترانه،بی بهانه شایدم٬ گم کرده خانه...

از همه چیو همه کس دلگیرم

نمیدونم چرا همش دارم بد میارم

دلم از همه نامردمیها گرفته، از خاک بودن، از بی خدا بودن

خیلی وقته دنبال یه آدم میگردم یه عارف کسی که بتونم خدا رو تو وجودش حس کنم و روحمو صیقل بده.

گریه هام تمومی نداره

 پیامبر پرست نباشیم

اینها همه آمدند تا بما بگویند خدا پرست باشیم اما افسوس ما بجای اینکه عاشق نور باشیم عاشق آینه شدیم دریغ از اینکه آینه خود بی نور هیچ است.

درحسرت عشق خدا

خدایا!

از خاک جز خطا چه آید؟! و از علت جز جفا چه آید؟! و از کریم جز وفا چه آید؟!

خدایا! تو گنج درویشان و زاد مضطرانی؛ مایه رمیدگانی؛ دستگیر درماندگانی.

 چون می آفریدی، جوهر  معیوب می دیدی و برمی گزیدی و با عیب می خریدی، برگرفتی و کس نگفت

 بردار. اکنون که برگرفتی مگذار و در سایه لطف میدار و جز به فضل خود مسپار.

خدایا! یاریم کن از کسانی نباشم که استعداد اصلی خود را که ماده سعادت و بقاست در دار فنا صرف کرده و با ابتلا به نقایص طبیعت از کمال تجردی محروم باشم.

نیا باران زمین جای قشنگی نیست

شهر، شهر عجایب بود.

تنها نشسته ام در سکوتی پر از ازدحام اندیشه های غمگین و دلی پر از فریاد نیاز در زیر آسمان شب که بر سر من فرو افتاده است. و با خدایی که در این نزدیکی هاست و من از او دورم.نمی دانم از بودنم گله کنم  یا از قانون خدا. دلم پر از بیهودگی لحظه هاست ، چشمانم خالی از روشنایی نورهاست و فکرم پر از وسوسه های بودن است و تنم به گناه آلوده است. در افکارم جای کسی خالیست. دلبری که آرام آرام وسعتش را از ذهن کوچکم پاک کردم و ذهنم آلوده شد.

خدای تنم را به دستانی سپردم که دیرزمانیست گل های نوشکفته را پرپر می کند.

کشتی نساز ای نوح، طوفان نخواهد آمد / بر شوره زار دلها، باران نخواهد آمد

شاید به شعر تلخم خورده بگیری اما / جایی که سفره خالی است ایمان نخواهد آمد

رفتی کلاس اول، این جمله را عوض کن /   آن مرد تا نیاید، باران نخواهد آمد

برای دردهایم نشانه می گذارم تا یادم بماند که دستهای خداوند را کجا رها کردم.

که آویختن پرده ای آنرا از من می گیرد

فروغ فرخزاد 

از این همرهان سست عناصر دلم گرفت           شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر          کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

 گفتند یافت می نشود گشته ایم ما           گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست

نیا نیا گل نرگس، جهان که جای تو نیست      دو صد ترانه به لبها، یکی برای تو نیست

نیا نیا گل نرگس، که در زلال دلی                  هزار آینه نقش و یکی زخال تو نیست

نیا نیا گل نرگس، به آسمان سوگند               قسم به نام و نهادت دلی برای تو نیست

نیا نیا گل نرگس، ز رنجمان تو مکاه            کسی ز خلق و خلائق فدای راه تو نیست